1 Kula tumenga mring Gusti kang pinarak ing swarga, kados mripatipun abdi, mulat dhateng Gustinya. Nggih mekaten mripat amba, mandeng mring Gusti kula, ngajeng ajeng pitulungan, ngadhang rentahing sihnya. 2 Mripat amba tansah mandeng dhateng Allah kawula kados abdi ingkang nyawang mring astaning Gustinya sami ngadhang pitulungan; saking Kang Sinuwitan; nggih makaten ingkang abdi nyadhong piwlasing Gusti.
| |
|